“Mutluluk” nedir?

Yahu gerçekten mutluluk neydi? Nedir ki?

Birey olarak, millet olarak unutulmuş, unutturulmuş bir duygunun adı mıydı yoksa “mutluluk”?

Sizde var mı? Varsa veya kaldıysa böyle bir kavramın kırıntılarından az da olsa bizimle paylaşabilir misiniz?

Tabii ki var ise; hatta geçmişten kalıp bir yerlere saklamış, yastık altında unutmuş bile olabilirsiniz.

Ne diyorsunuz bu duruma?

Peki, mutluluk dediğimiz bu meta nedir ki?

“Elle tutulur, gözle görülür” bir şey midir?

“Mutlu olmak ve olabilmek için ne yapmamız veya ne yapılması gerekir?” gibi bir soru yöneltsem, bu soru karşısında cevaplarınız ne olurdu ki?

Veyahut şöyle bir soru daha gelmiş olsa: “Kim veya kimler mutlu olabilir ki?”

Cevabınız şu yönlü mü olurdu: “Herkes mutlu olabilir; peki ama nasıl?”

Mutluluğun kanıtlanmış, belli ve başlıca kriterleri var mıdır?

Böyle bir şey söz konusu olabilir mi?

Mutluluk, birilerinin tekelinde, güdümünde olan bir şey midir?

Daha bu ve buna benzer birçok soru gelebilir akla…

Mutluluk zamana bağlı bir eylem midir?

En son ne zaman mutlu oldunuz?

Sosyolojik bir yaşam döngüsünün içinde var olan biyolojik hayatın işleyişinde ne kadar mutlu olunabilirse, işte o zaman doğrultusunda mutlu olmaya zaman ayırabiliriz elbette.

Somut bir kavramın eylemi olmadığı kesin olmakla birlikte; soyut bir eylemin vücut bulmuş hali midir “mutluluk”?

Çocukluğumun bir döneminde sık sık duyduğum bir kavramın adı mıdır yoksa?

Mutluluk denilince aklımda yer edinmiş, geçmiş yıllardan benliğime yerleşmiş bir reklamın jenerik müziği vardır hep:

“Mutluluk denilince akla, hemen onun adı gelir: Eti, Eti, Eti gelir!”

Evet, itiraf etmek gerekir ki bir dönem geliyordu. Ama maalesef şimdi ne Eti geliyor ne de mutluluk…

Sizce de neden gelmiyordur, bir fikriniz var mı?

Yazımın yukarıdaki mısralarında da ifade ettiğim gibi; sosyal yaşamın ve hayat şartlarının her geçen gün üst üste koyduğu zorluklardan sıyrılamadığımız için “mutluluk” diye bahsedilen kavram; toplumun her bir ferdi ve toplumsal bütünlüğümüz için bizlerden çok uzak bir mefhum haline geldi.

Oysaki mutluluk, yaşam süreci boyunca devam eden, hatta sıkça karşılaşmamız gereken bir eylemler yumağı olmak zorunda değil miydi?

Sanki mutluluk, gelecek zaman odağında market raflarında satılan bir nesne olacakmış gibi kaygılar oluşturuyor beynimde.

“Kilo ve adet bazında mutluluk satılır” şeklinde tabelalar okuyacağız diye endişe duyuyorum.

Hayatın içinde elbette mutluluğun yanında mutsuzluk da olacaktır; bizim tasarrufumuzda olan durumlar da var şüphesiz.

Daimî olarak kendi tarafımızda mutluluğu perçinlememiz gerekmez mi?

İrademiz dışında kalanlara ise bir sözümün olmadığını peşin peşin itiraf edeyim.

Mutluluk kelimesinin söylem icrası bile bir naiflik edasında, adı gibi…

Madalyonun Diğer Yüzü: Küresel Veriler Ne Diyor?

Bu denli etkin ve etkileyici bir kavramın, bir de dünya ölçeğinde edindiği yere göz atalım mı? Ne dersiniz?

Şimdi gelelim mutluluk ve mutsuzluk üzerine dünya ölçeğinde yapılmış olan Dünya Mutluluk Raporu, Mutluluk Endeksi ve TÜİK Yaşam Memnuniyeti Araştırması verilerine…

İstatistiki verilere göz atmadan geçmek olmaz!

Bu verilere göre ülkemizde demografik gruplar arasındaki mutsuzluk ve umutsuzluk dağılımı şu şekildedir:

Türkiye’de en çok mutsuzluk ve umutsuzluk hisseden kesimlerin

başında gençler (30 yaş altı nüfus), bekârlar ve ekonomik olarak orta yaş krizindeki gruplar (45-54 yaş arası) gelmektedir.

• Gençler (30 Yaş Altı): Küresel raporlarda Türkiye’nin en dramatik tablosu genç nüfusta görülmektedir. Birçok Avrupa ülkesinde gençlerin mutluluk oranı yüksekken, Türkiye Dünya Mutluluk Raporu’nun genel sıralamasında 94. sırada yer almasına rağmen, 30 yaş altı gençlerde 101. sıraya kadar gerilemektedir. Eğitim, gelecek kaygısı ve işsizlik gibi faktörler gençlerin hayat memnuniyetini ciddi şekilde düşürmektedir.
• Orta Yaş Grubu (45-54 Yaş Arası): TÜİK ve yerel araştırma verilerine göre mutluluk oranının en keskin düşüş gösterdiği alanlardan biri orta yaş grubudur. Özellikle 45-54 yaş aralığındaki bireyler; ekonomik sorumluluklar, geçim sıkıntısı ve hane halkı yükümlülükleri nedeniyle mutsuzluk oranlarında öne çıkmaktadır.
• Bekârlar ve Evli Olmayanlar: Medeni durum, Türkiye’deki mutluluk algısını doğrudan etkilemektedir. TÜİK verilerine göre evli bireylerin mutluluk oranı %56,9 iken, evli olmayan (bekâr, dul veya boşanmış) bireylerde bu oran %46,6’ya düşmektedir. Yani yalnız yaşayan ya da evli olmayan kesim kendini daha mutsuz hissetmektedir.
• Erkekler (Kadınlara Kıyasla): Türkiye’de erkeklerin mutsuzluk oranı kadınlara göre biraz daha yüksektir. Kendini mutlu hissettiğini söyleyen kadınların oranı %55,1 iken, erkeklerde bu oran %51,4’te kalmaktadır. Sosyal araştırmalar, erkeklerin üzerindeki “evi geçindirme yükü” ve ekonomik baskıların bu farkta büyük rol oynadığını göstermektedir.

Temel Mutsuzluk ve Umutsuzluk Nedenleri Neler?

Toplumun bu kesimlerini karamsarlığa sürükleyen en büyük üç temel neden şunlardır:

1. Kişisel Finansal Durum: Gelir adaletsizliği ve alım gücü kaybı.
2. Ülkenin Ekonomik Durumu: Enflasyon ve gelecek planı yapmayı zorlaştıran makroekonomik belirsizlikler.
3. Sosyal ve Politik Atmosfer: Toplumsal kutuplaşma ve adalete olan güven duygusunun zedelenmesi.

Türkiye, Birleşmiş Milletler Dünya Mutluluk Raporu’na göre incelenen ülkeler arasında 5,3 puanla 94. sırada yer almaktadır.

Dünyanın “En”leri: Zirvedekiler ve Diptekiler

Sırada ise mutlu ülkeler dizisi var! Zirvedeki ülkelere baktığımızda; Finlandiya üst üste liderliğini koruyarak dünyanın en mutlu ülkesi unvanını elinde tutuyor.

Finlandiya’yı sırasıyla İzlanda ve Danimarka takip ederken, Kosta Rika ise dikkat çekici bir yükselişle 4. sıraya yerleşiyor.

Peki, bu ülkeler bunu nasıl başarmışlardır dersiniz?

İnsan bu konuda derin bir araştırma yapmak istiyor.

Zirveyi bu ülkeler paylaşırken gözler ister istemez listenin en sonuna da çevriliyor: Listenin son sırasındaki Afganistan ise dünyanın en mutsuz ülkesi olarak kayıtlara geçiyor.

Savaşların, insan hakları ihlallerinin ve istikrarsızlığın gölgesindeki bu ülkenin neden son sırada kaldığının sebep ve nedenleri de kuşkusuz ayrı bir araştırma konusudur.

Sonuç mu?

Mutluluğun sırrı ve temelinde; “bağımsız ve güçlü bir adalet mekanizmasının ayak izlerinin yanında, müreffeh bir eğitim sistemiyle donatılmış ve yapısal olarak güçlü bir ekonomi yatmaktadır”.