Hatay Karadaki Evimiz, Kıbrıs Denizdeki Evimiz, Kalemizdir
Hikmet Kenan Yozgatlı
Türk Dünyası Antalya Dayanışma Birliği Genel Sekreteri
Hataylılar ve Hatay Dostları Derneği Genel Başkanı
15 Kasım 1983… Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti’nin kuruluşunun 43. yıl dönümü.
Bugün sıradan bir yıldönümünü kutlamıyoruz. Bugün, bir milletin Akdeniz’deki varoluş belgesini konuşuyoruz.
Benim için Hatay ile Kıbrıs, aynı evin iki odası gibidir. Hatay, karadaki evimizdir. Kıbrıs, denizdeki evimizdir, kalemizdir.
Hatay düşerse, güney kapımız düşer. Kıbrıs düşerse, Akdeniz’deki kalemiz düşer. İkisi de düşmedi. İkisi de Türk kaldı. Biri anavatanına kavuştu, biri kendi devletini kurdu.
ATATÜRK: DAVAYI MİLLETİN VİCDANINA YAZAN LİDER
Kıbrıs davası 1974’te başlamadı. 1930’larda, 1920’lerde başladı.
Gazi Mustafa Kemal Atatürk, 1921 yılında Kıbrıs Türklerinden gelen dayanışma mesajına “Kıbrıslı kardeşlerimiz” diye cevap verdi. Bu küçük bir nezaket cümlesi değildi. Bu, Cumhuriyetin kurucusunun Kıbrıs Türkü’nü milletin bir parçası olarak gördüğünün ilanıydı.
Atatürk, Hatay için “Hatay benim şahsi meselemdir” dedi. Kıbrıs için de aynı hassasiyeti taşıdı. O günün şartlarında, Lozan masasında, İngiltere karşısında yapabilecekleri sınırlıydı ama Kıbrıs Türkü’nü asla unutmadı. Onlara, “Siz yalnız değilsiniz, siz Türk milletinin bir parçasısınız” duygusunu verdi.
Atatürk’ün bize bıraktığı en büyük miras şudur: Hatay da Kıbrıs da birer “şahsi mesele”dir. Çünkü ikisi de milli meseledir.
HATAY MESELESİ NASIL KAPANDI? HAFIZ ESED’İN İDDİASINDAN, TÜRKİYE’NİN SURİYE BAŞARISINA
Hatay, 1939’da anavatanına katıldı. Ama mesele o gün kapanmadı.
1960’ların sonundan itibaren, Suriye’de iktidara gelen Hafız Esed ve Baas rejimi, “Hatay bizimdir” iddiasını yeniden gündeme taşıdı. Suriye haritalarında Hatay, yıllarca Suriye toprağı gibi gösterildi. Okullarında, resmi belgelerinde Hatay’a “İskenderun Sancağı” denildi. Türkiye’ye karşı her krizde, Hatay kartı masaya sürüldü.
Hataylılar bu baskıyı yıllarca yaşadı. Biz Hataylılar, sınırın öbür tarafında bize ait toprağın, başka bir ülkenin haritasında gösterilmesinin ne demek olduğunu çok iyi biliriz.
Ama tarih, Hatay’ın Türk olduğunu bir kez daha tescil etti.
Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan’ın liderliğinde Türkiye’nin Suriye politikası, son yıllarda köklü bir başarıya ulaştı. Suriye’de Esed rejiminin çökmesiyle birlikte, “Hatay bizimdir” iddiası da tarihe karıştı. Suriye’yi yöneten yeni irade, Türkiye ile dostluk, komşuluk ve toprak bütünlüğüne saygı temelinde ilişki kurmayı seçti.
Bugün artık Hatay, tartışmasız, sarsılmaz, ilelebet bir Türk yurdudur. Hiçbir haritada, hiçbir masada, hiçbir iddiada Hatay artık tartışma konusu değildir. Hatay meselesi, sahada da, masada da, tarihte de kapanmıştır.
İşte bu yüzden diyoruz: Hatay karadaki evimizdir ve o evin tapusu artık sonsuza kadar Türk milletinindir.
Bu başarı, Kıbrıs için de bize ders veriyor. Kıbrıs’ta da sabırla, devlet aklıyla, milli iradeyle durursak, Kıbrıs’ın da hakkı bir gün aynı şekilde tescillenecektir.
ADNAN MENDERES VE FATİN RÜŞTÜ ZORLU: KIBRIS’I MASAYA TAŞIYANLAR
1950’lerde Kıbrıs meselesi, Türkiye’nin gündemine gerçek anlamıyla Adnan Menderes döneminde girdi.
Menderes ve Dışişleri Bakanı Fatin Rüştü Zorlu, Kıbrıs’ı İngiltere ile Yunanistan arasında bir ada meselesi olmaktan çıkarıp, Türkiye’nin de taraf olduğu bir mesele haline getirdi. 1959 Zürih ve Londra Antlaşmaları, 1960 Kıbrıs Cumhuriyeti’nin kuruluşu, bu dönemin eseridir.
O antlaşmalarla Türkiye, Kıbrıs’ta garantör oldu. Yani “Kıbrıs Türkü’nün başına bir şey gelirse, ben müdahale ederim” hakkını kazandı. Bugün hâlâ o garantörlük hakkı, Kıbrıs Türkü’nün en büyük hukuki güvencesidir.
Menderes ve Zorlu, bu dava için bedel ödedi. Ama tarihe, Kıbrıs’ı masaya taşıyan devlet adamları olarak geçtiler.
İSMET İNÖNÜ VE 1964: “JOHNSON MEKTUBU”NA RAĞMEN DİRENİŞ
1963 Kanlı Noel’den sonra Kıbrıs Türkü katliama uğradı. 1964’te Türkiye müdahale etmek istedi. ABD Başkanı Johnson, İnönü’ye meşhur mektubu yazdı: “Müdahale ederseniz, sizi NATO’da yalnız bırakırız.”
İnönü o mektuba rağmen geri adım atmadı. “Yeni bir dünya kurulur, Türkiye de yerini bulur” dedi. O cümle, Türk dış politikasında bağımsızlık dersiydi.
1964’te müdahale olmadı ama Türkiye, Kıbrıs Türkü’nü yalnız bırakmadığını gösterdi. Cengiz Topel’in şehadeti, o dönemin acı ama unutulmaz simgesi oldu.
BÜLENT ECEVİT – NECMETTİN ERBAKAN – ALPARSLAN TÜRKEŞ: 1974’ÜN ÜÇLÜ İRADESİ
20 Temmuz 1974… Kıbrıs Barış Harekâtı.
Bu harekâtı tek bir isme sığdırmak haksızlık olur. Üç ayrı siyasi görüş, o gün Kıbrıs için tek yumruk oldu.
Başbakan Bülent Ecevit, harekâtın siyasi kararını verdi. “Biz oraya savaş için değil, barış için gidiyoruz. Türkler kadar Rumlara da barış getireceğiz” dedi. O cümle, harekâtın meşruiyetini dünyaya anlattı.
Başbakan Yardımcısı Necmettin Erbakan, harekâtın arkasındaki milli iradeyi ve lojistik kararlılığı temsil etti. “Kıbrıs’ta Türk kalmayacak” diyenlere karşı, en sert duruşu sergiledi. İkinci harekâtın yapılmasında, “Yarım kalmasın” iradesinin en güçlü sesi oldu.
Alparslan Türkeş ise, yıllardır “Kıbrıs Türk’tür, Türk kalacaktır” diye haykırıyordu. Onun milliyetçi kadroları, Kıbrıs davasını sokakta, üniversitede, mecliste diri tuttu. 1974’te Türk milletinin Kıbrıs’a bakışı, Türkeş’in yıllarca işlediği milli şuurun eseriydi.
Üç farklı lider, üç farklı dünya görüşü, ama aynı hedef: Kıbrıs Türkü yaşayacak.
Ve o gün Mehmetçik adaya ayak bastı. Şehitler verdik, gazilerimiz oldu. Ama Kıbrıs Türkü kurtuldu.
SÜLEYMAN DEMİREL: DEVLET AKLI VE GARANTÖRLÜK
Süleyman Demirel, Kıbrıs meselesinde devlet aklını temsil etti. 1960’lardan 90’lara kadar, iktidarda olsun olmasın, Kıbrıs’ta Türkiye’nin garantörlük hakkından vazgeçilemeyeceğini savundu.
Demirel’in cümlesi netti: “Kıbrıs’ta iki halk var, iki devlet olacak.” O, Kıbrıs’ta federasyon hayallerine karşı, gerçekçi çözümün iki eşit egemen halkın yan yana yaşaması olduğunu yıllarca anlattı.
TURGUT ÖZAL: KIBRIS’I EKONOMİYLE AYAKTA TUTAN VİZYON
Turgut Özal, Kıbrıs’a farklı bir pencereden baktı. “Devlet sadece bayrakla yaşamaz, ekonomiyle yaşar” dedi.
Özal döneminde KKTC’ye yönelik ekonomik yardımlar, su, elektrik, üniversite hamleleri hız kazandı. Kıbrıs’ta üniversitelerin açılması, adanın bir eğitim adasına dönüşmesi, Özal vizyonunun eseridir. Bugün KKTC’de okuyan on binlerce öğrenci, o vizyonun meyvesidir.
RAUF DENKTAŞ VE FAZIL KÜÇÜK: DAVANIN ADADAKİ RUHU
Adada ise iki dev isim vardı.
Dr. Fazıl Küçük, Kıbrıs Türkü’nün direnişinin ilk örgütleyicisiydi. Gazetesiyle, teşkilatıyla, liderliğiyle Kıbrıs Türkü’ne “Biz varız” dedirtti.
Rauf Raif Denktaş ise, davayı dünyaya anlatan liderdi. 15 Kasım 1983’te KKTC’yi ilan etti. Dünyanın tanımamasına rağmen, “Biz devletimizi kurduk, gerisi gelir” dedi. Denktaş, Kıbrıs Türkü’nün hem sesi hem vicdanıydı.
Bugün KKTC varsa, önce bu iki liderin, sonra şehitlerimizin ve gazilerimizin sayesindedir.
RECEP TAYYİP ERDOĞAN: KIBRIS’I DÜNYA GÜNDEMİNE TAŞIYAN İRADE
Son 20 yılda Kıbrıs davası, yeni bir döneme girdi.
Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan, Annan Planı sürecinde “Kıbrıs Türkü çözümden yana” tavrını dünyaya gösterdi. Rum tarafı “Hayır” demesine rağmen, Kıbrıs Türkü’nün barış istediği tescillendi. Ama dünya yine de Rum tarafını ödüllendirdi, Türk tarafını cezalandırdı.
Erdoğan, o günden sonra çizgiyi netleştirdi: “Artık federasyon defteri kapanmıştır. Kıbrıs’ta iki devletli çözüm konuşulmalıdır.”
KKTC’nin Türk Devletleri Teşkilatı’nda gözlemci üye olması, KKTC’nin adının dünya kürsülerinde, Birleşmiş Milletler’de telaffuz edilmesi, Türkiye’nin “KKTC’yi tanıyın” çağrısı, bu dönemin en önemli kırılma noktalarıdır.
Ve bugün, Erdoğan liderliğindeki Türkiye’nin Suriye’de elde ettiği başarıyla birlikte, Hatay’ın Türk yurdu olduğu da ilelebet tescillenmiştir. Hatay’da kapanan defter, Kıbrıs’ta da kapanacaktır. Sabırla, devlet aklıyla, milli iradeyle.
Bugün Türkiye, Kıbrıs’ta garantörlükten vazgeçmiyor, adada iki devletli çözümden vazgeçmiyor. Bu, milli devlet politikasının devamıdır.
GERÇEKÇİ OLALIM AMA UMUTSUZ OLMAYALIM
Milli heyecanla konuşurken, gerçekleri de görmemiz lazım.
Evet, KKTC hâlâ istediği kadar tanınmıyor. Evet, ambargolar hâlâ devam ediyor. Evet, Kıbrıs Türkü gençleri hâlâ izolasyonun acısını yaşıyor.
Ama 43 yıl önce “3 gün yaşamaz” denilen devlet, bugün 43 yaşında. Üniversiteleri var, havalimanı var, limanı var, bayrağı var, meclisi var, gençliği var.
Hatay 1939’da anavatanına kavuştuğunda da kimse inanmıyordu. Suriye 60 yıl boyunca “Hatay bizimdir” dediğinde de kimse “Bu iddia bitecek” demiyordu. Ama bitti. Hatay, sağlam zeminde, ilelebet Türk yurdu olarak tescillendi. Kıbrıs da aynı sabırla yoluna devam edecek.
SON SÖZ: İKİ EV, TEK MİLLET
Hatay, karadaki evimizdir. Kıbrıs, denizdeki evimizdir, kalemizdir.
Karadaki evimizi koruduğumuz gibi, denizdeki kalemizi de koruyacağız.
Antalya’dan, Hatay’dan, Türk Dünyası’ndan sesleniyoruz: Kıbrıs Türkü yalnız değildir. Hataylı yalnız bırakmadı, bırakmayacak. Türk Dünyası yalnız bırakmadı, bırakmayacak.
Yaşasın Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti!
Yaşasın Hatay – Kıbrıs – Türk Dünyası Kardeşliği!
Ne Mutlu Türküm Diyene!

